پاسخ به بی ادعا:

با احترام خدمت شما
۱. پاوه شار صرفاً منعکس کننده نظرها و دیدگاه های شخصی ماست.
۲. پاوه شار همچنان معتقد است مخاطب باید شفاف و صریح خود را معرفی نماید، از نظر ما فردی که نمی تواند با اسم واقعی خود ظاهر شود، نمی تواند سخن یک جامعه را هم بیان نماید، چرا که بار مسوولیت را در همان ابتدا از شانه ی خود خالی نموده است.

۳. تمام مخاطبان گرامی که مایل به انعکاس نظرهایشان در بخش مطالب وبلاگ پاوه شار هستند باید با  اسم واقعی خود مطالبشان را ارسال نمایند.

با سپاس از حضورتان در پاوه شار لطفا مطالب خود را در وبلاگ شخصیتان منعکس نمایید، بی گمان یکی از مخاطبان شما خواهیم بود. باز هم سپاسگزاریم.

بیماران سرطانی و لزوم حمایت از آنان/انجمن التیام

وقتی چند سال پیش (1386) رييس مركز تحقيقات انستيتو كانسر بيمارستان امام خميني (ره) اعلام كرد: «بر اساس مطالعات صورت گرفته در مراكز تحقيقاتي دانشگاهي سالانه 30 هزار نفر در كشور در اثر سرطان جان خود را از دست مي‌دهند.» شاید باورمان نمی­شد که روزی این بیماری چنان شایع شود که در شهرستان ما تبدیل به یک معضل شود، معضل از آن جهت که هزینه­های درمان بسیار بالاست و راه­های دسترسی به درمان بسیار دور!

در همان سال دكتر محمدعلي محققي در گفت‌وگو با خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران (ایسنا) اعلام کرد: «طبق آخرين آمارهاي موجود در كشور، سرطان در رديف مسايل كلان بهداشتي و درماني محسوب مي‌شود و

ادامه مطلب

چرا توجیه کنم؟!/فروزان رسولی

(در این یادداشت می­تواند مخاطب تمام زن­هایی باشند که آفریننده­ی درد هستند اما مخاطب من، با توجه به اینکه در پاوه زندگی می­کنم، زنان دیارم هستند.)

راستش دلم از زن­های دیارمان پٌر است! می­نویسم پٌر تا از اصطلاحات خودشان استفاده کرده باشم! که بدانند نسبت به آنان غریبه نیستم. راستش هرچی فکر می­کنم بیشتر به این نتیجه می­رسم که همه دردها و مشکلات جامعه­ی من از زن­های دیارمان نشات می­گیرد. قبلاً هم در این مورد بارها نوشته­ام و دوستم که کارشناس ارشد مطالعات زنان است در انتقاد صریح­اش از من گفت: چگونه انتظار داری بدون بستر سازی زنان دیارمان زنانی مدنی و شهروند مدار باشند! دوستم اعتقاد داشت زنان دیارمان حق دارند غیبت کنند و بسیاری دیگر از رفتارهای زنان این دیار! چون برای آنان بسترسازی نشده است.

من اما مانده­ام که تا کی باید این رفتارها را توجیه کنیم و با این توجیه شاهد بازتولید این رفتارها باشیم! چرا زن دیارم برای روز عید فطر که تنها یک روز است دو پیراهن، هر یک به مبلغ 20 هزار تومان تهیه می­کند اما برای کلاس آموزشی فرزندش می­گوید باید منتظر سر برج باشد؟! چرا وقتی به او می­گویم این رفتار اشتباه است می­گوید: تو نمی­فهمی! نباید مقابل زن­های فامیل کم بیاوریم، پشت سرمان حرف می­زنند و.... ! این چه منطقی است که من باید با «عدم بسترسازی برای رشد»، آن را توجیه کنم؟!

چرا زن دیار من که کارشناس ارشد است مبلغ یک میلیون و 200 هزار تومان را بابت سه قواره پیراهن یک نوع هزینه می­کند تا تنها خودش از آن پارچه و آن پیراهن داشته باشد؟! در حالی که در همسایگی­اش مردی بر اثر سرطان درد می کشد و 500 هزار تومان پول دارو ندارد تا دردش تسکین یابد و کمی آن طرف­تر عده­ای خیر و نیکوکار مشغول جمع آوری کمک­های مردمی برای بیماران سرطانی هستند!

دلم می­گیرد! از دوستم که این رفتارها را توجیه می­کند، از خودم که نمی­دانم چگونه با این موضوع کنار بیایم و بدتر اینکه چگونه این درد را درمان کنم؟! با این درد چه کنم؟! بدتر از همه چرا توجیه­اش کنم؟!

چرا برای رفتن به یک مجلس عروسی، آن هم از ساعت 7 تا 12 شب، زنان ما تا به این حد خود را می­آرایند و به لباس و ... خود می­رسند اما حاضر نیستند برای یک عمر زندگی خود اندکی زمان صرف کنند و بیاندیشند؟! اشتباه نشود؛ من نگفته­ام که به خود نرسند و خودشان را برای مراسم عروسی آماده نکنند، این کار را بکنند اما فردای عروسی به جای بد گویی کردن از زن فامیل، به راه­های زیباتر کردن زندگی خود بیاندیشند و زندگی خود را هم با آرامش و محبت آذین کنند. به جای اینهمه سرک کشیدن در زندگی همدیگر و تهیه لیست نقاط ضعف همدیگر، اندکی هم به آرامش زندگی خود، فقط بخاطر خودشان، بیاندیشند!

آیا هر یک از این زنان دیار من که عادت به بدگویی کردن و پشت سر دیگران حرف زدن را دارند، می­دانند آرامشی را از یک انسان سلب می­کنند و امنیت روانی فردی را از بین می­برند؟!

من هنوز نمی­دانم چرا زن دیارم تمام هم و غم­اش ازدواج است! وقتی ازدواج کرد تو سری زدن به شوهر مهمترین بخش رفتارش را تشکیل می­دهد و وقتی بچه­دار شد دیگر شوهرش از درجه­ی اعتبار ساقط می­شود و همه زندگی­اش می­شود فرزندش.

وقتی تنها دلخوشی دختر کوچک همسایه­مان عروسک­هایش هستند یاد دلخوشک­های مادرش می­افتم که همه را عروسک
می­داند! با این تفاوت که حجم عروسک­ها برایش بزرگتر است. از این دیدگاه ابزاری زنان دیارم به انسان و انسانیت چه می­توانم گفت؟!  

راستش مطمئنم کسی که این مطلب را می­خواند قطعاً از جامعه­ی خواب آلود زنان دیارم نیست، آنان را با مطالعه چه کار؟! آنان را با تفکر و بحث و مناظره و .. چه کار؟! هنوز نتوانسته­اند زن همسایه را سرجایش بنشانند! آنان را با مطالعه چه کار؟! کاش دوستم
می­گفت پس چگونه بسترسازی کنیم؟! راستی تکلیف آزادی زنان در این وسط چیست؟! چرا در تعریف زن دیار من، مردی که اتومبیل به دست زنش می­دهد و می­گذارد در خیابان­ها به اصطلاح دور بزند به زنش آزادی داده و مرد خوبی است؟! چرا از دید زنان دیارم، مردان به زنانشان آزادی می­دهند؟! پس خودشان این میان چه جایگاهی دارند؟!

هر گوشه­ی این موضوع را می­نگرم خود را به عنوان یک زن، بیشتر از پیش، مقصر تمام دردها و مشکلات این جامعه می­دانم. فکر می­کنم ما زنان باعث سرخوردگی «جوان» دیارمان شده­ایم، ما باعث گسترش آسیب­های اجتماعی مانند اعتیاد، تکدی­گری و ... بوده­ایم، ما عامل مصرف زدگی جامعه شده­ایم و ... . پس چرا اینقدر راحت خود را توجیه می­کنیم و می­گوییم برایمان بسترسازی نشده؟! چرا مسوولیت­پذیر نیستم؟! تا کی با این توجیهات، مانند کبک سرمان زیر برف بماند؟!؟!؟!؟!؟!؟!

تصاویری از پاییز 90، شهر پاوه

 

 

همواره این را با خود بخوان :
رویاها تجدید نشدنی است؛ مهم نیست سن و شرایط ما چیست ، مهم آنست که هنوز توانائی های دست نخورده ای در درون ما وجود دارند و زیبائی تازه ای در انتظار ظهور است!

سخن بزرگان

مكدونالد:

آزادي اين نيست كه هر كس هر چه دلش خواست بكند، بلكه آزادي حقيقي قدرتي است كه شخص را مجبور به انجام وظايف خود مي كند.

سخن بزرگان

ماكسيم گوركي
دروغ آيين اربابان و بردگان , و حقيقت خداي انسان هاي آزاد است.

سخن بزرگان

برتولت برشت:
خطا اگر ندانسته انجام شود اشتباه است و اگر دانسته، تبهكاري است.

به احترام همراه گرامی پاوه شار و با تشکر از لطفشان

به گزارش خبرگزاري فارس از پاوه، اين شهر چند سالي است كه از معضلي پايدار به نام ترافيك رنج مي‌برد كه ناشي از عرض كم معابر، تمركز فعاليت‌هاي تجاري در قلب شهر، ضعف سيستم حمل و نقل عمومي، افزايش جمعيت، عدم تمركززدايي، نبود حركت گردشي تاكسي‌ها در سطح شهر، تردد خودروهاي تك سرنشين در ساعات پيك ترافيك، استقرار مطب پزشكان و بازار ميوه و تره‌بار در محدوده بين ميدان‌هاي شهدا و مولوي است. معضلي كه باعث شده با تراكم خودروها در ساعات مياني و پاياني روز در خيابان اصلي شهر پاوه، اقشار مختلف مردم و مسافراني كه قصد عبور از اين شهر را دارند درگير آن شوند.
بر اساس اين گزارش دو سوم وسايل نقليه پارك شده در خيابان‌هاي پاوه تك سرنشين و متعلق به كارمندان و بازاريان بوده و طرح‌هاي جلوگيري از ترافيك سنگين در اين شهر از قافله اجرا عقب مانده است.
اين نكته هم نبايد از نظر دور بماند كه سال‌هاست خيابان‌هاي شهر پاوه تغيير چندان محسوسي نكرده‌اند و حتي يك سانتيمتر هم به عرض بعضي از خيابان‌هاي اين شهر اضافه نشده و همان وضعيت روزهاي اوليه احداث را دارند، اما جمعيت و به تبع آن خودروهاي اين شهر روز به روز در حال ازدياد هستند و اين امر نويد دهنده روزهايي سخت‌تر براي شهروندان در آينده‌اي نه چندان دور است.
شهردار پاوه در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در پاوه درباره اين معضل اظهار داشت: فعلاً برنامه‌اي براي تعريض مسير ميدان مولوي به سمت ميدان شهدا وجود ندارد، زيرا با توجه به وضعيت توپوگرافي شهر پاوه اين كار شهرداري را متحمل هزينه‌هاي هنگفتي خواهد كرد كه خارج از توان ماست.
جمال ابراهيمي افزود: شهرداري دو پاركينگ در اين مسير احداث كرده كه مساحت هر يك از آنها بالغ بر چهارهزار متر مربع است، ولي مردم رغبتي به استفاده از آنها نشان نمي‌دهند و همچنان وسايل نقليه خود را در حاشيه خيابان پارك مي‌كنند.
وي اجراي كمربندي، از سه راهي شمشير به نورياب را در كاهش بار ترافيكي پاوه بسيار مؤثر دانست و ابراز داشت: اين كار بايد توسط اداره راه و ترابري انجام شود، ولي تا‌كنون اقدامي در اين باره انجام نگرفته است.
لازم به يادآوري است از ديگر مشكلات بسيار جدي كه شايد دست مسئولان را در آينده براي تعريض اين مسير تنگ‌تر كند انجام ساخت و سازهاي پرهزينه و گرانقيمت در حاشيه خيابان اصلي شهر پاوه است كه اگر اين رويه تداوم يابد، تعريض اين خيابان در آينده كاري بسيار پردردسر و شايد غير‌ممكن باشد.
ضروري است شهرداري پاوه با مشورت شوراي شهر و محوريت شوراي ترافيك نسبت به كاستن از معضل ترافيك شهر اقدام كرده و براي رفع هميشگي اين مشكل، گام‌هايي اساسي بردارد.
انتهاي پيام/ن20

منبع: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=9005180382

---

البته دوستان گرامی مستحضر هستند که عکس مربوطه متعلق به شهر پاوه نیست اما چون ما خبر را مستقیم از خبرگزاری فارس درج کردیم، به ناچار از عکس این خبرگزاری هم استفاده شد.

 

بهار 90 هم با همه خاطراتش گذشت و ما الان عکسهاشو قرار میدیم! شاید دیر! ولی باز هم زیبا